Tıbbî bilgi, eskiden beri belirli tecrübelerle birikegelmiş; nesiller birbirinin tecrübe ve birikimlerinden faydalanmışlardır. Günümüz şartlarında bu bilgi, akademik düzeyde üniversiteler aracılığıyla elde edilmektedir. Bunun yanı sıra tecrübeye dayalı bazı geleneksel tedavi yöntemleri de uygulanmaktadır. Bu manada bir el alıp vermeden bahsediliyorsa bunda sakınca yoktur.
Çeşitli rahatsızlıkların iyileşmesi için gerek Kur’an’dan gerek Sünnet’ten gerekse –bu iki kaynağın meşruiyet sınırları içerisinde kalmak ve şifa verenin yalnızca Allah olduğunu unutmamak/unutturmamak kaydıyla– ehil insanlardan öğrenilen duaların okunması veya bunların işin ehlinden öğrenilmesi ve uygulanması manasında bir şifacılıkta da –meşru zeminde kalmak kaydıyla– bir mahzur yoktur.
Ancak tecrübî tıbbi bilgi ve dua haricinde biyoenerji, reiki gibi uzak doğu inanışlarının veya eski Türk inancının uzantısı olarak ‘ocaklıdan el alma’ veyahut modern spiritüel akımların birer yansıması olarak ‘şifacılık’ veya ‘şifa eli alma/verme’ gibi uygulamaları dinimizle telif etmek mümkün değildir.